2017, jij schone

Vorige week was het mijn verjaardag. 31 jaar volbracht. Nu alle nieuwsredacties volop hun jaaroverzichten aan het maken zijn moet ik dat misschien ook eens doen. Want dat jaar nadat ik 30 werd, wat was me dat zeg. Intens, en zot, en schoon. Een beetje zoals ik, haha.

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar het hele jaar kwam eigenlijk neer op dit: ik trok me minder en minder aan van wat anderen over mij dachten, en daardoor deed ik dingen die ik daarvoor nooit gedurfd had. En bovendien: ik begon mezelf voor het eerst mijn leven oprecht graag te zien en voor mezelf te zorgen. Sommige dingen zijn klein, andere groot, maar alle dingen samen vormen een serieuze verandering.

Misschien moet ik gewoon een bloemlezing maken!

5 januari 2017 – het getal

Dit is de historische dag waarop ik voor het eerst aan iemand vertelde hoeveel ik woog. Op dat moment was dat 117 kilo. Drie cijfers die niemand behalve ik kende, zelfs mijn Huisband niet. Ik was een paar maanden daarvoor lid geworden van een fantastische vrouwen-Facebookgroep vol geweldige mensen, steun en empowerment. En eindelijk voelde ik me veilig genoeg om het te delen. Ik zette er zelfs een ondergoedfoto bij en al. Omdat ik me voor het eerst niet alleen voelde. Omdat anderen in die groep hun onzekerheden en ongelukkigheden met mij en anderen hadden gedeeld en daar alleen liefde als reactie op kwam. Het zou nog een half jaar duren voor ik de neerwaartse beweging zou inzetten, maar dit was dus stap 1.

20 maart 2017 – de naald

17240041_10155157409313436_3243546740497443635_o

Al jaaaaaaren wilde ik er eentje, maar ik durfde nooit. Een neuspiercing. Hoeveel heb ik er als tiener niet op mijn neus getekend met oogpotlood, of van die kleine plastic diamantés van de Joepie op mijn neusvleugel geplakt. Ik kom uit een omgeving waar nagenoeg niemand zichtbare piercings of tattoos heeft, dus de drempel was altijd te hoog. Maar toen plots niet meer. Ik had eerst enorm veel schrik voor de reacties op mijn werk, maar er kwam enkel enthousiasme. Mijn mama was er wel eventjes niet goed van. Toen ik haar belde was haar reactie: “Amai, had ik een fles drank in huis, ik zou me een dreupelke inschenken! En dan nog een ringetje, niet eens een steentje zoals Femke in Thuis!” Ze is een schat, die mammie van mij, en toen ze foto’s zag was het helemaal ok. Maar de meeste moeders vinden hun kinderen perfect zoals ze zijn en hebben het vaak moeilijk – vermoed ik – als dat kind dan iets ingrijpends aan zichzelf verandert. Maar nog geen dag spijt van gehad jongens!

Eind juni / begin juli – de radio

pippi_beter-1024x722

“Unk?” hoor ik jullie nu denken. “Maar jij werkt toch al een tijdje bij de radio?” Inderdaad lieve vrienden, Klara is al een aantal jaar mijn werkstek en ik ben daar nog steeds zeer gelukkig. Maar ik heb het heel lang heel moeilijk gehad om mijn ideeën te delen. Ik blokkeerde mezelf altijd. Omdat ik het gevoel had dat mijn ideeën dom waren en die van een ander veel beter. Ik nam nauwelijks initiatief. Dat is een constante in mijn leven trouwens. Als ik aan iets nieuws begin is mijn eerste gedachte altijd: “Maar ik ga dat niet kunnen!” Was ik maar wat meer Pippi Langkous.

Maar dus! In september vorig jaar maakte ik voor Klara een radioreeksje rond de verhalen van Roald Dahl. Ik schreef de teksten, maar ik liet ze inlezen en monteren door iemand anders. Omdat ik dus dacht dat ik dat niet kon, zo’n leuke montage met muziekjes en geluidjes maken. Maar toen trok ik mijn big girl pants aan en maakte ik zelf een reeksje, over de geschiedenis van de 5 essentiële onderdelen van het ontbijt. Van A tot Z, met toegeknepen billen. Maar ik was dolblij met het resultaat, vooral toen mijn collega aka montagegodin A. haar zegen gaf en zei dat ze het leuk vond. Sterker nog: ik vond het zelf superleuk om te doen: een audioverhaaltje maken, geluidjes zoeken om het levendiger te maken, prutsen en schuiven met muziek. Het resultaat is nog altijd te horen op de site van Klara, trouwens.

Juli – het boek

9789022334287

In die periode gebeurde er trouwens nog iets wat me op werkvlak een enorme boost in zelfvertrouwen gaf. Via via werd ik gevraagd om mee te schrijven aan het eerste bakboek van Bake Off Vlaanderen! Ex-collega’s hoorden dat de uitgeefster op zoek was naar iemand die goed kan schrijven én die iets met eten heeft. EN ZE GAVEN MIJN NAAM DOOR! Whuuuuuut! Alweer iets waarvan ik dacht dat ik het niet zou kunnen, maar kijk: avond na avond zat ik recepten uit te werken en teksten te schrijven. En ik ben superblij met het resultaat, zeker ook dankzij de geweldige madammen die voor het testen, de foto’s en de vormgeving hebben gezorgd. Ik heb intussen al menig vriend en vijand gelukkig gemaakt met baksels uit ‘mijn’ boek. (Het is niet alleen van mij natuurlijk, maar goed. Je snapt wat ik bedoel.)

6 juli – Vaarwel suiker

Een bakboek schrijven en geen suiker meer eten, is dat niet heel contradictorisch? Zo ben ik nu eenmaal. Ik hang aaneen van de tegenstellingen. Ik spreek mezelf constant tegen. Maar dus! Ik had eerder al positieve ervaringen gehad met het zogenaamd low carb eten, maar mijn mindset was toen verkeerd. Elke keer als ik tijdens zo’n suikervrije periode dan toch eens brood of iets zoets at vond ik mezelf de grootste loser ter wereld die toch nooit dat overgewicht zou kwijtraken, en waarom zou ik dan niet gewoon weer een paar pakken oreo’s in één keer opeten? Maar dit jaar was het anders. Omdat mijn zelfvertrouwen en zelfliefde groot genoeg waren om lief voor mezelf te zijn. Om te weten dat één dag van mijn pad afwijken niet alles teniet zou doen. Intussen ben ik 23 kilo kwijt. Allee, correctie, 20 eigenlijk, want ik heb mezelf tijdens mijn verjaardagsweek de vrije teugel gegeven qua eten en drinken. Ik houd nu dus extra vocht vast, en misschien weer een kilootje vet of zo, etc etc. En dat is perfect ok. Vandaag ga ik weer verder waar ik gebleven was. Het was plezant, en ik vind mezelf nog altijd tof. Wat dat stoppen met suiker, pasta, brood etc. betreft: voor wie daar behoefte aan heeft wil ik wel eens een apart postje maken. Maar laten we het hierop houden: ik heb veel meer energie en veel minder moodswings. En ik eet nog altijd keiveel lekkere dingen, hurray!

26 juli – de bikini

Gaan zwemmen in het openbaar vond ik vroeger altijd vreselijk. Mijn bleke, zachte vlees tentoonstellen aan al die priemende, kritische blikken. Of dat dacht ik toch. READ THE MEMO SIEGLINDE: De meeste mensen zijn alleen met zichzelf bezig! Maar dus. Tegen eind juli zat ik goed genoeg in mijn vel om voor de eerste keer in mijn leven een bikini te kopen. Sterker nog: ik lag ermee aan het zwembad in Mallorca én ik postte er een Boomerang van op Instagram. Mijn schoonmoeder reageerde met: “Mijn vriendin zegt dat je in je slipje staat te dansen op het internet!” En het was nog waar ook. En plezant dat dat was! (Mijn WordPress ondersteunt geen video’s, dus wie dat wil aanschouwen zal moeten doorklikken.)

29 juli – (cut it) my pony

20479847_10155595336033436_5409807233892903776_n

Nog zoiets dat ik al jaren wilde maar nooit eerder durfde! Serieus Sieglinde, het is maar haar, wtf is uw probleem eigenlijk.

Maar kijk: ik deed het en ik ben er dolblij mee! Aan iedereen die trouwens eens iets tof met zijn haar wil doen en vaak in Brussel is: ga naar Maxim. Serieus. En die nieuwe frou, daar hoorden natuurlijk ook vele schmunstzinnige selfies bij.

21 oktober – yogajanken

22549027_10155828305973436_2768532032247268801_o
Yogagras. Ik was de linkervlek.

Ik ben lid van een geweldige leesclub die Giant Peaches heet. Excuseer, daar is niks vunzigs aan, wij zijn gewoon fan van Roald Dahl. Eind oktober gingen wij op perzikenweekend naar Sint-Truiden, om te lezen en over boeken te babbelen. Maar wat daar nog gebeurde! E., een van die lieve perziken, zit minstens drie keer per week in de yogastudio en gaf aan drie van ons een yogasessie. Ik ben altijd al wel geïnteresseerd geweest in yoga, maar verder dan een paar weken youtubeyoga thuis was ik nooit geraakt. Maar dus. E. geeft die sessie, plezant allemaal, en naderhand zit ze nog een en ander uit te leggen. Tot ik plots gil: “Stop E. Stop met praten! Ik moet wenen!” Wat ik dan ook deed. Keihard en oncontroleerbaar en minstens tien minuten lang. Interessant wat dat met u doet, die yoga! En bref: de week erna zat ik ook in de yogastudio en daar ben ik nu sindsdien twee avonden in de week te vinden. Wat een revelatie, zowel mentaal als fysiek. Dank u E. Echt. En je mag dat verhaal van dat wenen zo veel als je wil aan iedereen vertellen. Want je hebt dat goed gedaan, mij bekeren tot de yoga.

10 november – boudoir

Wat doe je wanneer een bevriende fotografe vertelt dat ze in 2018 een boudoirfotografieproject (veel punten in Scrabble) wil lanceren en ze op zoek is naar modellen voor testshoots?

  1. Panikeren en denken: “Oei, maar dat is echt niks voor mij! Ik ben totaal niet mooi genoeg daarvoor en wat voor mottige foto’s gaan dat wel niet zijn! Er zijn zo veel mooiere en geschiktere vrouwen dan ik!”
  2. Twijfelen en denken: “Hmmm, misschien is dat wel een manier om mijn hervonden zelfvertrouwen wat te boosten? En het is niet dat iemand die foto’s gaat zien hé als ik dat niet wil.”
  3. Denken: “Mja, ik wil dat eigenlijk wel doen, maar wat gaan mensen dan denken? Gaan ze mij nog wel serieus nemen? Gaan ze mij scheef bekijken? Want u goed voelen in uw lijf en dat in de verf zetten, kan dat wel?”
  4. Vol enthousiasme ja zeggen en ook toelaten dat die foto’s in het portfolio worden opgenomen, want nondedju waar zou je je voor moeten schamen? Wie er aanstoot aan neemt moet zijn ogen maar toedoen, en het verandert niks aan wie ik ben of wat ik verder doe in mijn leven.
  5. All of the above.

Screenshot_2017-12-24-15-03-53_1

Dit is voor alle duidelijkheid geen hypothese. Fotografe en allround getalenteerd wezen Madelien Waegemans lanceert in 2018 Ooh La La in haar atelier/fotostudio in Gent. En op 10 november ging ik daar naartoe voor een testshoot. En wat was me dat voor een heerlijke ervaring zeg! Ik werd helemaal opgetalloord door visagiste-in-wording Demi Gezels en dan mocht ik alle truken die ik heb geleerd door jaren America’s Next Top Model-bingewatchen in de praktijk brengen. Een boost voor het zelfvertrouwen if I ever saw one, amai. Ik heb geen aandelen in Madelien haar bedrijf en ik word ook niet betaald om hier haar lof te zingen, dus je mag mij op mijn woord nemen: elke vrouw zou dit eens moeten doen. Weken later liep ik nog altijd op wolkjes. En dan had ik de foto’s nog niet eens gezien! Ik zie dit echt als de culminatie van mijn hele jaar. Het jaar waarin ik eindelijk wat liever werd voor mezelf, beter voor mezelf ging zorgen en na 30 jaar eindelijk naar mezelf kon kijken zonder mezelf het lelijkste en stomste wezen op aarde te vinden.

Merci dus, aan iedereen die er mee voor gezorgd heeft dat mijn 2017 er een was om in te kaderen. En dat beperkt zich uiteraard niet tot de gebeurtenissen die hierboven staan vermeld, want er waren er zo veel meer. You know who you are.

Ik hoop dat 2018 even intens en schoon mag worden. Voor mij, voor u en voor iedereen rond u.

x


2 reacties op ‘2017, jij schone

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s