Min 22, da’s wel serieus koud zeg. 

Jezelf niet zo graag zien, dat kan ontelbare oorzaken hebben en zich minstens op even veel manieren uiten. Maar een constante – denk ik – is continu veel te streng zijn voor jezelf. Anderen veel meer krediet geven dan jezelf.

Bij mij was eten het probleem. En vooral: de emotionele connectie met eten. Ik schreef er eerder al over, maar in het kort kwam het hierop neer: ik voelde me niet goed in mijn vel en troostte mezelf met eten. Waarna ik me zo schaamde voor mijn zwakheid dat ik mezelf ook nog eens strafte met een eetbui. Een vicieuze cirkel if I ever saw one. En een die ervoor zorgde dat ik tussen mijn 21ste en 30ste maar liefst 45 kilo bijkwam. Dat is heel veel, zelfs voor iemand die zo groot is als ik.

Op 6 juli van dit jaar woog ik 120 kilo voor mijn 1 meter 81. Een BMI van 36.6. Obesitas klasse 2.
Vandaag, op 19 november, dik (haha) vier maanden later, weeg ik 98 kilo. BMI 29.9, ‘gewoon’ overgewicht. Net.

Min 22 kilo dus. Zottekes jongens. En het gaat me niet alleen om die kilo’s, maar vooral over de mentale toestand erachter.

Over het feit dat ik al mijn halve leven op dieet ben heb ik hier al geschreven, dus wie al even meeleest weet hoe ik al jaren vecht met dat lijf van mij. Hoe ik tegelijk vurig verdediger van vollere lichamen wilde zijn, maar er niet in slaagde om mijn eigen lichaam te aanvaarden, laat staan graag te zien.

Maar op een gegeven moment – eind 2016 – werd ik 30 en gebeurde er plots iets.

Om een of andere reden (waar ik niet precies de vinger op kan leggen) begon ik plots minder te geven om wat anderen van mij denken. En meer om mezelf. Het is alsof ik plots voor een halve seconde mijn leven helder zag. Ik was al 30 geraakt. Veel aspecten van mijn leven waren best ok. Misschien was ik toch niet de mislukkeling voor wie ik me al bijna mijn hele leven hield.

Na 30 jaar mezelf neer te halen en te straffen voor vanalles en nog wat, begon ik mezelf eindelijk liever te zien. Te soigneren. Mentaal en fysiek.

Pas toen ik liever was voor mezelf kon ik mijn beschermlaag beginnen weghalen. En nee, dat gaat niet zomaar op miraculeuze wijze. Ik eet geen suiker meer. Geen granen, geen aardappelen, peulvruchten, etc. Een koolhydraatarm eetpatroon dus. Voer voor zotten, volgens sommigen. Maar mijn lijf heeft er begot deugd van.

Ik heb veel meer energie. Ik heb geen nare brainfog meer. Mijn huid is beter. Ik heb minder moodswings. En ik ben dus beginnen afvallen.

Tijdens dat afvallen ben ik ook langzaamaan mijn lichaam beginnen herontdekken. Ik voel me zo veel meer verbonden met mijn lijf. Alleen al naar mijn handen kan ik soms tien minuten aan een stuk blijven kijken. Omdat die zo veranderd zijn.

imag8776-1716030753.jpg
Mjn vingers zijn zodanig smaller geworden dat ik mijn trouwring sinds een tijdje aan mijn rechterhand moet dragen. Ik herontdekte dat bolletje bot aan de buitenkant van mijn pols. En het snuifdoosputje aan de binnenkant. Oh, en het wonderlijke schuiven van de dunne botjes in mijn hand wanneer ik mijn vingers beweeg!

Zottigheid zeg hoe mijn skelet meer en meer aan de oppervlakte komt. Ik bots al eens met mijn heupbeen ergens tegenaan, en ook mijn sleutelbeenderen maakten een comeback.

Wat mij trouwens nog meer verbonden maakt met mijn lichaam is dat ik sinds een kleine maand drie uur per week in de yogastudio zit. Twee keer anderhalf uur van alleen maar met mezelf en mijn lijf bezig zijn. Mijn fysieke grenzen ontdekken, aanvaarden, ermee werken en ze toch beetje bij beetje verleggen. Ik kan het iedereen aanraden.

Min 22 kilo zeg. Ik kan het nauwelijks geloven. Waar gaat dat eindigen? Ik weet het niet. (Neenee, niet te ver, voor zij die zich zorgen maken.) Maar ik weet wel dit: ik ben niet afgevallen voor iemand anders. Niet voor een of ander schoonheidsideaal. Ik wil dat je dat weet. Ik zag mezelf graag voor ik fysiek begon te veranderen. Het ene brengt het andere mee als je het in de juiste volgorde doet. Ik ben vroeger nooit gelukkig geworden door af te vallen. Maar eens ik gelukkig was kon ik afvallen. Ik ben zo veel milder voor mezelf. Natuurlijk eet ik soms pizza of frieten. Maar waar ik mezelf vroeger voor de kop zou slaan en me schamen voor zo veel zwakheid, geniet ik er gewoon van. En ga ik de dag erna verder waar ik gebleven was.

Heb ik nu definitief het licht gezien? Who knows? Niemand weet wat de toekomst brengt. Maar ik sta eindelijk op een goed blaadje bij mezelf. En ik ben van plan om dat zo te houden. Want ik ben een toffe. Nah.

En om af te sluiten: een voor en na! Omdat iedereen daar stiekem op zat te wachten.


8 reacties op ‘Min 22, da’s wel serieus koud zeg. 

  1. Min 20 hier. Ik had een bmi van 25, net op het punt van officieel overgewicht, en de reactie van de meeste mensen die dit horen is ‘ik had echt geen idee dat jij ooit zo zwaar was’. Het voordeel van geproportioneerd te zijn? Ik voelde me 20 kilo geleden afgrijselijk, en merkte bovendien dat ik nog meer last van gewrichtspijn had dan anders.

    Het vreemdste is dat mijn hoofd mijn lijf nog niet helemaal gevolgd heeft. Ik voel dat ik lichter ben, ik zie de nummers als ik mezelf opmeet, maar ik vind het nog steeds moeilijk te geloven. Als ik een nieuw naaipatroon gebruik en naar de matentabel kijk heb ik nog steeds de neiging om een te grote maat te kiezen, want die maat die overeenkomt met mijn afmetingen, dat kan niet. En op een slechte dag is het alsof die 20 kilo nooit verdwenen is.

    Liked by 1 persoon

    1. Ik snap het! Bij mij zouden mensen dat getal ook niet geschat hebben, omdat ik groot ben en mezelf wel goed kan kleden. Ik zie het zelf ook pas echt duidelijk als ik de foto’s naast elkaar leg. En die pijn, daar had ik ook last van, vooral ’s ochtends als ik opstond. Is nu duizend keer beter. Ik ga ervan uit dat er sowieso nog dagen gaan komen dat ik me niet goed in mijn vel voel, maar ik ben er zeker van dat die veel zeldzamer gaan blijven dan vroeger. Is bij jou hopelijk ook zo!

      Like

  2. Wat een schoon bericht! En wat een schoon resultaat, niet enkel vanbuiten, maar vooral vanbinnen!

    Zo mooi ook hoe je beschrijft hoe je je lichaam “herontdekte”. Al hoop ik tegelijk toch dat de botjes in mijn handen nooit aan het schuiven gaan, want brrr, daar kan ik niet goed tegen 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s